Automatisch schrijven

Teksten stekten steksten tesken welke automatische, instinctieve schrijflust vaak tot gevolg hebben zodat blauwe teksten verschijnen als de zool van mijn linkervoet zonder huid maar bedekt met hoornvlies waardoor zwemmen soepel gaat in stroopachtig zeewater in IJsland met als duikuitrusting driedelig zwart met hoge hoed en drie ons ham alstublieft.”

©WdB 2000

Vreemde beeltenissen gezien vanuit een ondersteboven gehouden puntmuts gevuld met vrolijk geel slagroom op een rolschaats met gehaktballen glijdend over de gouden rugvinnen van bedorven haring zonder windvanger meestal half gedroogd boven een splinternieuwe brandende glazen handschoen gevuld met mandarijnen uit de rugzak van een oude dame te Kopenhagen van vier weken oud. Op haar oorschelp was een stipje te zien, dichterbij gekomen bleek het geen stip maar een kleine stad met gebouwen en straten waar mensen zich voortbewogen als ware deze geïnjecteerd met slakkensap. Tussen deze menigte liep een jonge vrouw, ik besloot haar te volgen. Maar naar mate ik dichter bij kwam leek zij te verkleinen en andersom. De lamp in haar hand gaf een blauw kil licht, welke gevoed met energie van haar bloedsomloop wat hoe dan ook ten koste ging van haar hartslag, deze moest duidelijk inleveren maar bleef niettemin toch kloppen met een cadans van eenenveertig. Ik volgde haar tot in de poppenfabriek waar zij voor mij uit naar binnen ging, door een deur welke werd bediend zonder tegels uit een ver verleden. Eenmaal binnen worstelde zij zich door de honderden kamers, welke niet van elkaar waren te onderscheiden doordat deze gekleurd waren met een transparant, een transparant zoals de huid van een regenworm. Ten slotte aangekomen in het hart van de fabriek, waar een zaal zo groot als de gedachte kan reiken en de lucht van kaneel en lavendel dwaalde. Zij knielde bij de rand van een vijver met glazen fontein. Ik naderde tot vlak achter haar toen zij zich plots omdraaide, een geheimzinnige lach van een mooi gezicht trof mij welke ik bewonderenswaardig aanschouwde, uren, dagen, weken, jaren gingen voorbij toen zij met haar rechterhand haar lange zwarte haar achter haar rechteroor zwierde, waardoor deze geheel vrij kwam, de vorm van het oor was perfect en niets belemmerde mij daarop in te zoomen. Op haar oorschelp was een stipje te zien, dichterbij gekomen ………………

©WdB 2015